Nieuws

Jaaps column: Liefde is…

Toen wij halverwege de vijftiende eeuw de boekdrukkunst uitvonden, werd er al een soort van tennis gespeeld. Ze hadden toen nog geen racket, maar sloegen met de blote handen tegen een met haren gevulde bal. Vooral onder de geestelijken was dit spel erg populair. Jaren geleden vertelde Toon Hermans ons dat Wim Bledon de uitvinder was van het huidige tennisspel. Maar wie was hij eigenlijk?

Deze Wim was een naar Engeland geëmigreerde Nederlander. Hij speelde vaak met een Fransman die ook naar Engeland geëmigreerd was en daar een enorme kippenfarm was begonnen. Zijn naam was Roland Garros. Het spel was toen lang niet zo snel als het huidige spel en de service diende slechts om de bal in het spel te brengen. Een ace bestond niet; de rally begon dus bij de ontvanger.

Omdat Roland een enorme kippenfarm had, was het vanzelfsprekend dat ze niet om punten maar om eieren speelden. Voor het spel begon werden er 40 eieren neergezet en als de één een fout maakte, mocht de ander een ei pakken. Wim had bedacht, dat er na 40 eieren wel gewisseld kon worden van service, maar het liep anders. Toen ze een halve dag hadden gespeeld, was hij nog altijd aan service en stonden er nog 19 eieren. Er waren pas 21 fouten gemaakt. Dit duurde natuurlijk veel te lang. Ze besloten samen, dat een fout de ander 15 eieren opleverde, de volgende weer 15, een derde fout zou 10 eieren opleveren en een vierde fout zorgde voor een servicewissel. Het ging toen veel sneller met de eieren.

De telling van het huidige tennis is nog altijd op dat spelletje om de eieren gebaseerd. Roland telde bijvoorbeeld quinze – l’oeuf en schreef dan 15 – 0. Wim zag dat en telde op zijn manier: fifteen – love.

Liefde is dus een eitje…. zachtgekookt.

Jaap van Ree
ETC